X
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
 
متن تصویر:
صفحه اصلی > مقالات 

forooshgah

isabk

motaleat

آخرین مطالب
سه شنبه 21 آبان 1398
دوره تخصصی راهنمایی و مشورت دهی خانواده
فرصت استثنایی ویژه طلاب، معلمان، مربیان و دیگر فعالان فرهنگی (خواهر و برادر)
سه شنبه 21 آبان 1398
دوره جامع خانواده
فرصت استثنایی ویژه طلاب، معلمان، مربیان ودیگر فعالان فرهنگی (خواهر و برادر)
سه شنبه 21 آبان 1398
دیدار و گفتگوی معاونت پژوهش جامعه الزهرا(س) سرکار خانم دکتر حقانی با ریاست مؤسسه آل یاسین
به گزارش اداره روابط عمومی مؤسسه سبک زندگی آل یاسین؛ معاونت پژوهش جامعه الزهرا(س) سرکار خانم دکتر حقانی با ریاست مؤسسه آل یاسین دیدار و گفتگو کردند.
دوشنبه 20 آبان 1398
کارگاه سبک زندگی در آموزه‌های قرآن و عترت 7
کارگاه آموزشی سبک زندگی در آموزه‌های قرآن و عترت با مشارکت مؤسسه سبک زندگی آل یاسین و مدرسه تخصصی قرآن و عترت خراسان، در مشهد برگزار شد.
يکشنبه 19 آبان 1398
کارگاه زندگی آرام
به گزارش اداره روابط عمومی مؤسسه سبک زندگی آل یاسین؛ جلسات کارگاه زندگی آرام با موضوع «مهارت‌های کنترل ذهن» توسط مؤسسه سبک زندگی آل یاسین برگزار شد.
پیشینه عزاداری در اسلام
عزاداری برای شهدا در اسلام سابقه ای دیرین دارد و از اخبار و گزارش های تاریخی چنین برمی آید که پیامبر(ص) نیز آن را تأیید کرده، در برگزاری آن همت می گماشت.
نویسنده: دکتر علی کیا و عبدالرضا آتشین‌صدف

عزاداری برای شهدا در اسلام سابقه ای دیرین دارد و از اخبار و گزارش های تاریخی چنین برمی آید که پیامبر(ص) نیز آن را تأیید کرده، در برگزاری آن همت می گماشت. ابن‌هشام می نویسد بعد از اتمام جنگ اُحد که رسول خدا(ص) به خانه خود می رفت، عبورش به محله بنی عبدالاشهل و بنی ظفر افتاد و صدای زنان آنها ـ که بر کشتگانشان گریه می کردند ـ به گوش آن حضرت خورد و موجب شد که اشک بر صورت ایشان نیز جاری گردد و در پی آن بفرماید: «ولی کسی نیست که بر حمزه بگرید».
سعد بن‌معاذ و اسید بن‌حضیر (رؤسای قبیله بنی عبدالاشهل) پس از آگاهی از این موضوع، زمانی که به خانه های خود بازگشتند، به زنان قبیله  خود دستور دادند لباس عزا بپوشند و به در مسجد بروند و در آنجا برای حمزه اقامه عزا و ماتم کنند. رسول خدا(ص) صدای گریه آنها را شنید، از خانه خویش (که جنب مسجد بود) بیرون آمده، از آنها سپاسگزاری کرد و فرمود: «به خانه های خود بازگردید، خدایتان رحمت کند که به خوبی مواسات خود را انجام دادید».  
پیامبر در شهادت جعفر طیار نیز هم خود گریست و هم برای عزاداران، که در خانه او گرد آمده بودند، غذا تهیه کرد.  هنگامی که پیامبر(ص) رحلت فرمودند مردم مدینه، از زن و مرد، به گریه و ندبه پرداختند.  در شهادت علی(علیه السلام) نیز فرزندان آن حضرت و مردم کوفه به شدت می گریستند  و هنگامی که امام حسن(علیه السلام) به شهادت رسید برادرش محمد حنفیه مرثیه و نوحه سرایی کرد.
با شهادت امام حسین(علیه السلام) و یارانش در محرم سال 61 قمری عزاداری وارد مرحله ای جدید شد و در گسترده ای وسیع تر از جهان اسلام برگزار گردید، با این تفاوت که دیگر تنها گریه و ندبه برای از دست دادن عزیز یا عزیزان نبود، بلکه از یک سو به ابزاری قاطع برای مبارزه با ستمگران و غاصبان تبدیل شد و از سوی دیگر تبیین کننده، حافظ و حامل اسلام راستین گردید. از این رو ائمه طاهرین (علیهم السلام) در اقامه و اشاعه آن از هیچ کوششی دریغ نکردند.


منابع

1.    عبدالملک ابن هشام حمیری، سیره النبویه، ترجمه سید هاشم رسولی، انتشارات کتاب‌فروشی اسلامیه.
2.    شیخ عباس قمی، منتهی الآمال، چاپخانه احمدی، 1368 ش.
3.    ابوالحسن علی بن‌حسین مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1360 ش.

پایش سبک زندگی، سال اول، شماره 4، آبان 1393، صفحه 89.